Je Moeder | COLUMN CHARLOTTE OLTHOFF: BEMOEIMANNEN
617
post-template-default,single,single-post,postid-617,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

COLUMN CHARLOTTE OLTHOFF: BEMOEIMANNEN

Charlotte Olthoff van LotKookt woont in Kaapstad, schrijft o.a. voor LINDA. en heeft tijdens de Corona crisis KiND Cares opgezet. Is getrouwd, moeder van James (3) en zwanger van een meisje.

 

“Een cappuccino graag.”
“Decaf.”
“Nee, gewoon. Met cafeïne.”
“Is het voor jou?”
De barista, hij zal een jaar of 22 zijn, kijkt me wijsneuzerig aan van onder zijn brilletje.
“Ja, het is voor mij.”
Ik steek m’n 37 weken zwangere buik nog iets verder naar voren.
“Dus je wilt geen decaf?”
“Nee. En weet je wat? Maak er maar een double shot van.”
Nog geen week later sta ik bij de apotheek.
De apotheker is een man van in de veertig.
“Ik wil graag een neusspray. Niet die met zoutoplossing, maar eentje die echt werkt.”
Die liggen hier in Zuid-Afrika namelijk niet voor het pakken in de winkel.
Hij kijkt naar mijn buik: “Is het voor jou?”
Nu kan ik liegen dat het voor m’n man is. Of de strijd aangaan.
“Voor mij.”
“Dan mag ik je die niet verkopen.”
Hij knikt zelfvoldaan. Hij heeft weer een ramp voorkomen en een ongeboren baby van een wisse dood gered. Dan loopt hij quasi behulpzaam naar het rek, pakt een zeewaterpompje en legt ‘m op de toonbank.
“Deze bedoel ik niet, want deze heb ik al. Ik wil die met xylometazoline. Die je slijm oplost. Die je laat ademhalen. Die ene waar je verslaafd aan kunt raken.”
Ik glimlach vriendelijk.
“Die kan ik je niet meegeven, want die is gevaarlijk voor het ongeboren kind.”
“Meneer, ik gebruik nu die met zoutoplossing en die werkt voor geen meter. Prima. Maar als ik straks ga bevallen dan wil ik graag door mijn neus kunnen ademhalen.”
“Dan raad ik je aan om Vicks onder je neus te smeren.”
“Ik ga niet bevallen met een lik Vicks onder mijn neus. Ik wil die neusspray. En ik neem hem mee op eigen risico.”
Na lang wikken en wegen van meneer en smeken van mijn kant – verdomme ik had me voorgenomen niet te smeken – legt hij de killer spray toch op de toonbank.
Vervolgens wil hij me ook geen sterke pijnstillers meegeven voor na de bevalling, die nota bene op mijn vluchttas lijstje staan. Ik moet het volgens hem maar doen met Paracetamol en dan niet de dagelijkse maximale dosis van drie keer drie zoals voorgeschreven aan ‘normale mensen’, maar hoogstens drie keer twee omdat het door mijn borstmelk in de baby terechtkomt. Ik kan me nog net inhouden om niet – als een hijgend nijlpaard weliswaar – over de toonbank te vliegen en hem zijn strot af te bijten.
A. maak een zwangere vrouw niet boos, vraag dat maar aan mijn man die thuiskwam met het verkeerde merk appels. En B. de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen, dus man bemoei je er niet mee. Het moment dat het jou lukt om een grapefruit door je neusgat naar buiten te persen, praat ik graag met je verder.
Ik gris de spray en Paracetamol van de toonbank.
“Bedankt voor je hulp. Ik ga sushi eten.”

 

Afbeelding: Tyler Spangler

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.