Je Moeder | COLUMN ANOUK KEMPER: DE PROFIELFOTO
606
post-template-default,single,single-post,postid-606,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

COLUMN ANOUK KEMPER: DE PROFIELFOTO

Ik wil mijn profielfoto op whatsapp veranderen. Ten eerste omdat ik niks beters te doen heb, ten tweede omdat hij enigszins gedateerd is. Op de foto heb ik een blonde paardenstaart, want in 2017 leek het me een goed idee om mijn haar te blonderen bij kapper Rob Peetoom. Dat was zowel erg duur als heel erg Niet Mij. Met die blonde paardenstaart zit ik op een terras aan het bier en ik weet niet of dit is wat ik wil uitstralen als ik, voor werk, aan het appen ben met Kamerleden.

Dus nu zit ik op de bank al scrollend door mijn foto’s. In de weerspiegeling van het scherm zie ik mijn hangende oogleden, maar daar probeer ik geen aandacht aan te besteden. De foto’s hebben een eentonig thema: kind, kind, kind. Of vrienden dan wel familie met kind. En nog meer kind. Voor hem zou ik binnen no-time een leuke profielfoto kunnen selecteren voor whatsapp.

Voor mezelf: neen. De reden is vrij praktisch; er zijn simpelweg geen foto’s van mij. Hoogstens van een déél van mij. Een kin, een schoot, een hand. De foto’s waar ik wel als geheel opsta zijn immer samen met het kind. En ik ben niet zo’n vrouw die een profielfoto wil van zichzelf plus kind. Of, erger nog, het kind ís de profielfoto. (Ben je je kind geworden? Doet je kind de woordvoering? Wat is hier aan de hand?) Ik zit op de bank, ik zie al die halve foto’s van mezelf en het vliegt me aan: ik-ik is weg.

Ik-ik was heel lang wie ik was, weet je. Er zijn foto’s om het te bewijzen. Je ziet me zwieren op een festival, lachen op een huisfeestje in een plakkerige keuken. Ik-ik is op vakantie, heeft weelderig lang haar en zéker geen hangende oogleden. Sterker nog: niks hangt. Ik kijk naar die foto’s en besef dat dat een tijd geleden is. Maar ik besef vooral hoeveel tijd ik had. Tijd te over. Voor mezelf. En dan nóg denken dat ik het druk had. (Ja, met mezelf.) Ik kon de tijd indelen zoals ík wilde. Vullen met de dingen die ík wilde. Ik kon het verspillen en verliezen en dat maakte niet uit, want het was toch allemaal van mij.

Een vriend zei vlak na de geboorte van zijn kind: ‘Tijd is nu anders. Het is een soort vacuüm en je zit er samen in, als gezin.’ Hij keek niet blij toen hij dat zei. Ik had geen kind en begreep niet wat hij nou wilde zeggen, knikte begrijpend. Jaja, tijd, vacuüm. Inmiddels denk ik: já, JA!
Ik reken me al rijk met tien minuten.

Goed, die profielfoto.
Ik heb nog steeds dezelfde.

 

Anouk Kemper is journalist en schrijver van onder andere Zeik Niet Zo en Aankutten.

Afbeelding boven dit bericht:

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.