Je Moeder | COLUMN ANOUK KEMPER: IK HEB EEN KIND, DUS IK BEN
593
post-template-default,single,single-post,postid-593,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

COLUMN ANOUK KEMPER: IK HEB EEN KIND, DUS IK BEN

Alleen maar over je kind praten? Dat zou journalist en schrijver Anouk Kemper (33) nooit gebeuren. En toen kreeg ze een kind.

Moeders die alleen maar over hun kinderen praten, vreselijk. Dat zijn vrouwen die vóór het moeder-zijn geen leven hadden en daarom nu elk stukje bestaansrecht uit hun baby peuteren. Ik heb een kind, dus ik ben.
Zo zou ik echt niet worden. Ik vond baby’s niet eens leuk. Een kínd, dat zag ik wel zitten – zo eentje die al kan praten, naar school gaat en de basisdingen (eten, aankleden, kont afvegen) zelf kan. Maar een kleine baby, nee, saai.

Daar had ik me als zwangere dan ook op ingesteld. Er zou straks een baby in mijn leven zijn en dat was vast allemaal heel bijzonder en magisch en blabla, maar ik zou er niet écht plezier aan beleven. Dat eerste levensjaar zou een kwestie worden van uitzitten. So be it. Ik zag het maar als een diepte-investering.

De baby kwam. En hoewel ik de kraamweken niet bepaald in euforische staat ben doorgekomen, werd ik vrij snel een zeer, zéér grote fan van de baby. Hij was erg lief en ook heel slim – dat zag ik al. Daarnaast was hij erg knap. Uitzonderlijk knap, kon ik wel zeggen. Veel knapper dan andere baby’s. Zagen anderen dat ook? Ja toch? Niet te missen.

Zeker, de hormonen deden hun werk. Niet alleen was ik vol van mijn eigen kind, ik kon ook over niets anders praten. Over hoe hij had gepoept, hoe hij sliep, hoe hij dronk, hoe lekker we hadden gewandeld en hoe charmant hij naar de mensen had gelachen – iedere voorbijganger stond versteld van zo veel leukheid. Ik praatte over hoe hij een wenkbrauw optrok, hoe hij zijn eigen hand had ontdekt, zijn eigen stem, en ga zo maar door. Ik kon me amper interesseren voor andere gespreksonderwerpen. Als vrienden vertelden over hun werk, hun vakantie of turbulente liefdesleven, dacht ik: jaja, allemaal leuk en aardig, maar wist je dat Etos de beste luiers heeft? En niet duur, hé!
Vervolgens liet ik weer ongevraagd een foto zien, of tien. En een video van twee minuten, waarin daadwerkelijk NIETS gebeurde. (‘Zie je hoe hij zijn wenkbrauw optrekt?! Hij heeft echt al een sceptische look.’) Dan zijn twee minuten lang, hoor.

Ik was een moeder geworden die alleen maar over haar kind kon praten, vreselijk. Ik besefte het wel, maar kon het niet stoppen. Moet. Over. Kind. Praten.
Het is een wonder dat ik nog vrienden over heb.

Nu de hormonenstorm iets is gaan liggen heb ik eindelijk weer interesse in andere zaken. Al geldt dat helaas niet voor mijn omgeving. Vrienden en familie hebben het nog maar over één enkel ding. Welk? Het begint met een C en eindigt op orona.

 

Anouk Kemper is journalist en schrijver van onder andere Zeik Niet Zo en Aankutten.

Afbeelding boven dit bericht: Atelier titi / Ellen de Bruijn

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.