Je Moeder | COLUMN ANOUK KEMPER: NIEMAND DIE HET ZIET
585
post-template-default,single,single-post,postid-585,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

COLUMN ANOUK KEMPER: NIEMAND DIE HET ZIET

Goedbedoelde adviezen en ongewilde bevallingsverhalen; ze vliegen je om de oren als je een kind verwacht. Journalist en schrijver Anouk Kemper (33) weet er alles van. Voor JE MOEDER schreef ze er een column over: ‘Niemand die het ziet’.

Mensen vertellen je van alles als je zwanger bent. Allemaal goedbedoelde adviezen, waar je vervolgens niks mee doet. Daarbij hebben vrouwen het reflex om over hun eigen zwangerschap te vertellen, of die nou drie maanden geleden is of dertig jaar. ‘Ik had de hele tijd zin in linzensoep. Linzensoep! Maf hè? Ik at het bijna iedere dag, maar nu kan ik het echt niet meer zien!’
Je hoort het aan met je bolle buik en denkt: wat moet ik hiermee?

Wanneer het kind er eenmaal is, is de situatie niet heel anders. Andere moeders maken graag een reis naar het verleden, naar de tijd dat hun apathische pubers nog schattige kindertjes waren. Ook zijn er moeders (type kutwijf) die smalend kijken zodra jij iets prijsgeeft over je postnatale voornemens.
‘O, je wil zes maanden borstvoeding geven? Oké.’
Waar oké dan eigenlijk staat voor: dat gaat je niet lukken hoorrr.

Maar aan sommige opmerkingen heb je echt wat. Daar denk je elke dag nog aan. Die eer gaat naar mijn verloskundige. Een paar dagen na mijn bevalling kwam ze langs om te controleren of alles goed ging. Ik probeerde net een babyarmpje door een rompermouwtje te krijgen. Het ging niet zo lekker. De baby krijste, zijn mini tongetje trilde en ik vond mezelf totaal ongeschikt als moeder. Ik had geen skills. Van mijn leven nooit een baby verschoond, misschien drie baby’s vastgehouden. Ik had zin om te huilen. Het armpje zat op een gekke manier in het mouwtje. Dat tongetje trilde maar.
Nu wist ik het ook niet meer.

‘Dit doe ik niet zo handig’, piepte ik tegen de verloskundige.
Zij sprak de magische woorden: ‘Ah joh, ik sta zo vaak te klooien als ik mijn kind moet aankleden. En dan denk ik altijd maar: niemand die het ziet.’
Niemand. Die. Het. Ziet.
Vier woorden die me door het moederen heen helpen, want wie geen skills heeft, heeft een mantra nodig. Ik gebruik hem te pas en te onpas. Wanneer ik met de kinderwagen te lomp van de stoep af ga. Wanneer zijn hoofd tamelijk lang klem zit in zijn trui. Wanneer ik zijn vitamine D weer eens vergeten ben. Wanneer ik per ongeluk in zijn gezicht hoest. Niemand die het ziet. Als er íets is wat ik in een reflex aan zwangere vrouwen zal vertellen, is dat het wel.

 

Anouk Kemper is journalist en schrijver van onder andere Zeik Niet Zo en Aankutten.

Afbeelding boven dit bericht: Cécile Dormeau

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.