Je Moeder | ANNA (32): ‘IK DACHT SHIT, IK HEB MIJN LEVEN VERPEST. DIE BABY IS HET PAARD VAN TROJE’
576
post-template-default,single,single-post,postid-576,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

ANNA (32): ‘IK DACHT SHIT, IK HEB MIJN LEVEN VERPEST. DIE BABY IS HET PAARD VAN TROJE’

Na een bevalling van 27 uur, de afwezigheid van een roze wolk én een fatsoenlijke nacht slaap was Anna (32) niet bepaald blij om de oom van haar vriend te zien. In haar slaapkamer. Aan haar bed. Zonder aan te bellen of te kloppen. ‘Ik stond echt perplex. Ik ben twee uur lang – WANT ZO LANG BLEEF HIJ – in bed gebleven, ik had geen zin om sociaal te doen.’

 

‘Mijn bevalling duurde 27 uur.’ vertelt redacteur Anna.

Spoedkeizersnede

‘Ik had een weeënstorm, maar de ontsluiting kwam niet op gang. Ik kreeg weeën-opwekkers en een morfinepompje tegen de pijn. Dat werkte niet voldoende. Na uren had ik nog steeds twee centimeter ontsluiting. Ik kreeg een ruggenprik tijdens hevige rugweeën, wat verschrikkelijk was, nog meer weeën-opwekkers en had na uren 10 centimeter ontsluiting. Ik moest persen, terwijl ik geen persweeën had. Ik heb twee en een half uur geperst. Er gebeurde niks. Toen kwam de vacuümpomp. Werkte ook niet. Uiteindelijk werd het een spoedkeizersnede. Ik was totaal geradbraakt, maar ongeveer 36 uur na de operatie was ik weer thuis. Ik wilde helemaal niet naar huis, ik kon niet eens normaal zitten

Paard van Troje

‘Die eerste dagen met mijn baby? Ik vond er niet veel aan. Ik dacht: shit, ik heb mijn leven verpest. Die baby is het Paard van Troje. Ik had veel pijn van de keizersnede, was superhormonaal (lees: ik moest om álles huilen) en ondertussen moesten we ons ook nog voorbereiden op onze verhuizing. Ik voelde me echt een gevangene van de situatie.’ Nu kan ze er om lachen. ‘Zo erg was het allemaal niet, maar er komt gewoon ontzettend veel op je af. Ons kind was gelukkig heel makkelijk; dronk goed (aan de borst), sliep goed en huilde weinig.’

Hulptroepen

‘Mijn vriend, familie en vrienden deden ongelooflijk veel. Elke dag kwamen er hulptroepen om te koken, schoon te maken, te helpen met de baby verzorgen of om spullen te brengen die we onverwacht nodig bleken te hebben. Mijn zussen zijn nog nooit zo vaak in de HEMA geweest als in die periode… We woonden nog in ons vorige huis, een ieniemienie zolder op vierhoog in Amsterdam-West. Overal lagen babyspullen, het was chaos. Ons nieuwe huis was meteen een verademing.’

Kraamtranen

Kraamtranen, die kent Anna zéker. ‘Zoals ik al eerder zei: ik huilde om alles. Zo had mijn vader rondom de verhuizing tien dagen lang een busje gehuurd, ‘want dat was handig.’ Ik huilen. Mijn ouders hadden een mandje gebracht met allemaal cadeautjes en elke dag mochten we er één uitpakken: huilen. Ik vond mijn baby toch ook wel erg lief: huilen. Mijn vriend was ook doodmoe en overweldigd en daardoor soms kortaf: huilen. En ik heb gehuild om mijn eigen trieste lot. Haha. Ik had verwacht dat de bevalling een bijzondere ervaring zou zijn. In plaats daarvan hebben ze me opengesneden. Ik voelde hoe mijn buikspieren ‘knapten’.

Onzeker

Gelukkig hadden ze een leuke kraamhulp. ‘Ze kon me goed geruststellen, met name wat betreft de borstvoeding. In het begin twijfelde ik steeds of ik het wel goed deed. Zoog hij echt of sabbelde hij alleen maar? En in welke houding moest ik hem aanleggen? En hoe wist ik dat hij genoeg dronk? En moest ik hem dan ’s nachts wakker maken als hij niet na drie uur weer wilde drinken? En, en, en???’

Kraambezoek

‘Ik wilde graag dat familie en vrienden langskwamen, want dan voelde ik me tenminste weer een beetje ‘normaal’ en onderdeel van de wereld. Maar sommige mensen bleven te lang zitten – met name de familie van mijn vriend. In zijn cultuur is het niet zo gebruikelijk om na 45 minuten te zeggen: en nu ophoepelen. Gelukkig hoefde ik verder niets te doen tijdens alle kraamvisites, mijn vriend zette de koffie en smeerde de beschuitjes. Maar mijn vriend en ik hebben wel een paar keer ruzie gehad, omdat ik zei dat ik het niet oké vond dat zijn familie uren – serieus: uren – bleef hangen. GA WEG.’

Geen bezoek. Of toch wel?

‘Op een van de eerste dagen zonder kraamhulp verheugde ik me op de lege dag. We zouden geen bezoek krijgen en konden lekker rustig aan doen. Plotseling ging de deur van onze slaapkamer open en stond een oom van mijn vriend in de kamer. Hij was een paar dagen in Nederland en móést zijn nieuwe neefje zien. Hij had ons al een paar keer gebeld, maar wij namen niet op – we lagen nog te slapen. Toen was hij maar gewoon naar ons huis gekomen. Mijn vriend en ik deelden een bel met de onderburen en de onderbuurvrouw heeft hem binnengelaten. Ik stond echt perplex. Ik ben twee uur lang – WANT ZO LANG BLEEF HIJ – in bed gebleven, ik had geen zin om sociaal te doen.’

Superkut

‘Ik denk dat mijn vriend en ik alle emoties in het spectrum wel hebben aangetikt in die kraamweek. Van heel lief zijn tot elkaar superkut vinden. Mijn vriend is best een verzorgend typ, maar nu kwam het wel heel erg op hem neer. Ik lag heel erg in de kreukels door die keizersnede, waardoor ik niet lang kon staan en ons kind niet goed kon verschonen. Dat voelde nogal slecht. Ik heb me vooral heel vaak schuldig gevoeld in die kraamweek.’

De roze wolk bestaat niet

‘Als ik terugkijk op die periode had ik tegen mezelf willen zeggen: had je niet zo schuldig gevoeld. En ook: die roze wolk bestaat niet. Het is oké om het allemaal kut te vinden. Het cliché is gelukkig wel waar: het wordt alleen maar leuker.’

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.