Je Moeder | HISKE: ‘IK WAS VIJF MAANDEN NA HUGO’S DOOD WEER ZWANGER.’
51
post-template-default,single,single-post,postid-51,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

HISKE: ‘IK WAS VIJF MAANDEN NA HUGO’S DOOD WEER ZWANGER.’

Hiske (33) vertelde in een eerder artikel over het verlies van haar zoon Hugo, vlak na zijn geboorte. Vijf maanden na zijn dood raakte ze bewust weer zwanger. Haar omgeving reageerde daar niet altijd even genuanceerd op: ‘Er waren mensen die vroegen of het een ongelukje was!’

Hiske kreeg na de dood van Hugo twee dochters: Hanna (3) en Juul (1).

Moedergevoelens

‘Ik was vijf maanden na Hugo’s dood weer zwanger, heel bewust. Ik zat vol met moedergevoelens waar ik geen kant mee op kon. We wilden heel graag ouders worden en dat gevoel was door Hugo alleen maar sterker geworden. Medisch gezien werd het aangeraden om even te wachten, maar zodra ik me sterk genoeg voelde zijn we er gewoon voor gegaan. Ik kon moeilijk gaan wachten totdat ik niet meer verdrietig zou zijn. Een volgende zwangerschap zou altijd spannend worden, of dat nou een half jaar of drie jaar zou duren.’ Haar omgeving reageerde daar niet altijd even genuanceerd op: ‘Er waren zelfs mensen die vroegen of het een ongelukje was!’

Genieten van een volgende zwangerschap

‘Beide zwangerschappen waren spannend,’ vertelt Hiske, ‘vooral de eerste na Hugo. Ik had wel heel sterk het gevoel dat het goed zo komen, maar echt helemaal ontspannen kon ik niet. Gelukkig heb ik er wel beide keren van genoten, het leven in mijn buik voelen, alles wat erbij hoort, het blijft heel bijzonder. Maar het onbevangen en roze-wolk-gevoel was toch echt heel anders. Zeker omdat Hugo overleed bij de bevalling, zat voor ons de spanning echt aan het einde. Die zwangerschap zelf, dat kon ik wel. Het hielp misschien ook dat ik daarna twee meisjes kreeg. Die laatste zwangerschap kon ik al wat meer genieten, want een levend meisje, dat was me al eerder gelukt! De last die van ons afviel toen beide meisjes gezond én levend in je armen liggen is echt onbeschrijflijk. Pas toen voelde ik de spanning letterlijk van me afglijden.’

Foto in de kast

‘Er staat bij ons thuis een foto van Hugo in de kast en zijn geboortekaartje staat naast de kaartjes van mijn dochters. Soms mag mijn oudste dochter het kaarsje aandoen dat erbij staat. Voor mij is dat voldoende. Hij hoeft voor mij ook niet heel nadrukkelijk in huis aanwezig te zijn, dat verandert niets aan de situatie. We praten thuis wel over Hugo en onze oudste dochter krijgt daar ook wel iets van mee. Ze herkent Hugo ook op foto’s, maar heeft verder nog niet echt een idee van hoe het nou zit, daar is ze nog wat te jong voor. We vinden het belangrijk om over Hugo te blijven praten en dat de meiden weten dat ze nog een oudere broer hebben die niet meer leeft. Ik wil voorkomen dat het een taboeonderwerp wordt.’

Deel van het gezin

‘Hugo is deel van ons gezin, maar ik wil het ook niet te beladen maken. Gelukkig zijn kinderen hier vaak veel gemakkelijker in dan volwassenen. Die nemen het gewoon aan voor waar, stellen eerlijke vragen als ze die hebben en gaan weer verder met spelen. Juist die openheid vind ik zo belangrijk en ik zou willen dat we dat als volwassenen ook wat meer zouden doen!’

 

Hiske begeleidt nu moeders die hetzelfde hebben meegemaakt om hun leven weer op te pakken na zo’n groot verlies. Voor meer informatie over Hiske zelf en haar werkwijze: www.hiskekuilman.nl

2 Comments
  • Leslie Love

    10 maart 2016 at 15:33

    Typi non habent claritatem insitam; est usus legentis in iis qui facit eorum claritatem. Investigationes demonstraverunt lectores legere me lius quod ii legunt saepius.

  • Julio Brock

    10 maart 2016 at 15:33

    Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat.

Post a Comment