Je Moeder | HISKE (33): ‘EN TOEN GING ALLES MIS.’
565
post-template-default,single,single-post,postid-565,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

HISKE (33): ‘EN TOEN GING ALLES MIS.’

Hiske Kuilman (33) verloor haar 1e kindje vier jaar geleden tijdens zijn geboorte. Inmiddels gaat het goed met haar, maar het heeft wel grote impact op haar leven gehad.

‘Het leek wel te mooi om waar te zijn,’ vertelt Hiske.

Liefde op het eerste gezicht

‘Ik ontmoette de man van mijn dromen terwijl ik in Afrika werkte. Het was liefde op het eerste gezicht. Na een half jaar vroeg hij me op het strand met ondergaande zon ten huwelijk, vlak voordat we samen terugkeerden naar Nederland. Op een stralende dag twee jaar later trouwden we. Als klap op de vuurpijl raakte ik op onze huwelijksreis zwanger. Maar het leek inderdaad te mooi om waar te zijn.’

Baby walhalla

Hiske had een probleemloze en zorgeloze zwangerschap. ‘Ik kocht alles van de aanbevolen lijstjes. Ik had nog nooit gehoord van hydrofiele luiers, maar ach je kunt er vast niet genoeg van hebben. Je raad het al, ons huis was binnen een paar maanden omgetoverd in een baby walhalla.’ Ze volgde een cursus mindfulness, leefde in zwangerschapsweken en kon niet wachten tot ze haar kleine spruit in haar armen kon houden.

Uitgerekende datum

‘Mijn uitgerekende datum ging voorbij en het voelde alsof iedereen mijn verjaardag was vergeten. Ik had me zo gefocust op deze dag, maar er gebeurde niets. Pas zes dagen later braken op een ochtend plotseling mijn vliezen. Ik was vooral erg blij en opgewonden, nu ging het echt gebeuren! Maar er gebeurde helemaal niets.’ Na 48 uur werd Hiske ingeleid in het ziekenhuis. Wat begon met rug weeën, eindigde in een helse weeën storm. ‘Na en een lange dag puffen en persen, kwam de vacuümpomp er aan te pas, maar ook daarmee kwam de baby er niet uit. Het werd een spoedkeizersnede.’

En toen ging het mis

‘Nu gaat het gebeuren,’ dacht Hiske, ‘Ik zou eindelijk mijn baby ontmoeten.’ Maar het ging helemaal mis. ‘Totaal onverwacht werd onze prachtige volmaakte zoon stil geboren. Ergens in de laatste minuten voordat hij werd geboren, heeft hij ons verlaten. Nog een half uur is er geprobeerd leven in zijn prachtige lichaampje te blazen, maar het mocht niet baten. Hugo was overleden.’

Alsof hij sliep

‘Ik kreeg Hugo gewikkeld in doeken in mijn armen. Het leek net of hij sliep. Hij was zo ontzettend mooi. Ik wilde niet geloven dat hij niet elk moment zijn ogen open zou doen of zou gaan huilen. Hoe kon het dat de baby die ik negen maanden lang in mijn buik had gevoeld er nu ineens niet meer was?’

Eigen bedje

Ze namen Hugo mee naar huis, zodat hij in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje kon liggen. ‘Het was zo fijn om hem vlakbij te hebben, zodat we afscheid konden nemen in onze eigen omgeving op onze eigen manier. Acht dagen nadat we voor het eerst kennis hadden gemaakt, moesten we al definitief afscheid nemen. We moesten onze prachtige baby begraven.’

In een roes

Het verdriet dat Hiske overkwam was enorm en intens. ‘Het allerergste wat er kon gebeuren, was mij overkomen. Mijn hele beeld van hoe onze toekomst samen zou zijn, was weggevaagd. Ik leefde in een roes en had nergens zin in. Ik ging door op de automatische piloot, maar genoot nergens echt van. Altijd was het gevoel van gemis op de achtergrond aanwezig. Ik was boos, verdrietig, moe en teleurgesteld.’

Relatie

‘Gelukkig staan en stonden mijn partner en ik er hetzelfde in, al vanaf het begin. We hebben samen alles overlegd voor de begrafenis en dachten we over veel dingen hetzelfde. Natuurlijk legt het wel druk op je relatie: je bent beide extreem verdrietig en uiteindelijk moet je daar toch zelf doorheen. Maar je kunt het samen delen en mijn man is ook de enige persoon bij wie ik echt mijn verdriet kan uiten.’

Medeleven

Het medeleven ging wel meer uit naar Hiske dan naar haar partner: ‘Ze vroegen hem heel vaak hoe het met mij ging, maar niet naar hem. Natuurlijk is het als vrouw anders, maar uiteindelijk verlies je beide je kind en dat is voor een vader net zo verdrietig als voor een moeder. Doordat ik lichamelijk ook een pittige bevalling achter de rug had, kwam er automatisch meer op zijn schouders. Hierdoor leek het misschien ook alsof het met hem beter ging, terwijl hij ook enorm verdrietig was, alleen dat wat minder uitte. Inmiddels gaat het goed met ons en zijn we door Hugo nog meer naar elkaar toegegroeid.’

Stapje voor stapje

‘Ik merkte dat alles was veranderd. Of misschien was alles wel gelijk gebleven en was ík degene die was veranderd. Maar ik kon mezelf niet helpen als ik niet zou accepteren dat Hugo er niet meer was en ook nooit meer terug zou komen, hoe moeilijk dat ook was. Ik accepteerde mijn verdriet en het feit dat ik me soms niet goed voelde. Ik ontdekte dat er na een slechte dag uiteindelijk altijd weer een goede kwam. Hierdoor kon ik stapje voor stapje mijn leven weer oppakken en voelde ik een enorme drive om iets van mijn leven te maken.’

Niet het einde van je leven

Ze mist Hugo vandaag net zoveel als de dag dat ze afscheid van hem moest nemen. ‘Maar dat betekent niet dat mijn leven daardoor stil staat. Integendeel. Elk moment dat ik hem mis, besef ik me hoe kwetsbaar het leven is. Het geeft me elke dag een reden om gelukkig te zijn. Dankzij Hugo help ik nu andere vrouwen die een baby zijn verloren tijdens de zwangerschap, bevalling of kort daarna. Omdat het einde van het leven van je baby, niet het einde van jóúw leven hoeft te zijn.’

En voor Hiske was het zeker niet het einde – ze begon haar eigen zaak én raakte weer zwanger. Lees volgende week verder wanneer JE MOEDER het vervolg op Hiske’s verhaal plaatst.

Hiske begeleidt nu moeders die hetzelfde hebben meegemaakt om hun leven weer op te pakken na zo’n groot verlies. Voor meer informatie over Hiske zelf en haar werkwijze: www.hiskekuilman.nl.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.