Je Moeder | DE ETIQUETTE VAN HET KINDERCAFÉ
536
post-template-default,single,single-post,postid-536,single-format-standard,qode-social-login-1.0,qode-restaurant-1.0,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.4.1,popup-menu-text-from-top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

DE ETIQUETTE VAN HET KINDERCAFÉ

Een speelhoek, goede koffie en mede-ouders om je heen: het kindercafé is aan een opmars bezig. Pita (33) deelt haar laatste ervaring. Iets met chagrijnige ouders, peuters gone wild en een onopgemerkte poepluier.

‘Het leek me zo’n gezellig idee, maar alles bleek anders dan ik me had voorgesteld.’

Die andere ouders

‘Voordat ik zelf kinderen had, was ik wel eens in zo’n café geweest. Toen sloeg vooral de weeeige luier-geur me in ’t gezicht, samen met een muur aan peutergeluid. Best intens. Sinds ik zelf moeder ben snap ik helemaal waarom je naar zo’n café zou gaan: het is binnen (erg handig als het regent en je een speel-grage peuter hebt), er is heel veel nieuw speelgoed en iemand anders dan jijzelf maakt de koffie. What’s not to like? Nou, die andere ouders dus.’

Muchas gracias

Wat het probleem dan is? ‘Ik zal het uitleggen aan de hand van mijn laatste bezoek. Ik kom binnen, redelijk vroeg dus lekker rustig. Er zit maar één andere moeder, met haar telefoon zowat ín haar gezicht gedrukt zo dicht zit ze op haar schermpje, en een peutertje dat rond haar benen kruipt. Ze zit handig gepositioneerd, precies naast de speelhoek, en mijn peuter en ik strijken naast haar neer. Ik zeg: goedemorgen! waarop zij zegt, zonder op te kijken van haar telefoon: dankjewel.’

Of ik zijn luier wil verschonen

‘Even serieus, dat wás het. Geen: ook goedemorgen. Of: hoi! Enkel: dankjewel. Als het niet zo om te huilen was, had ik erom gelachen. Ik besluit het daar dan maar bij te laten en duik samen met mijn peuter de speelkuil in. Ik geniet van hoe zij geniet van al het speelgoed, de kleine glijbaan waar ze nu voor het eerst zelfstandig af durft en de spelletjes die we samen spelen. Het zoontje van de – laat ik het netjes zeggen – ongeïnteresseerde moeder trekt steeds meer naar ons toe. Of hij mee mag spelen? Of ik hem wil opvangen van de glijbaan? Zijn luier wil verschonen? Zijn moeder kijkt niet op of om. En ik maar denken dat ik hier enkel was om tijd met mijn éigen kind door te brengen. Nee, moeders die met hun kind in de speelhoek gaan zitten worden hier gezien als nannies.’

Opgetrokken wenkbrouwen

‘En zo gaat het de hele ochtend. Ouders komen binnen, dumpen hun kind in de speelhoek en gaan aan de andere kant van het café zitten om op hun telefoon te kijken of naar hun laptop te staren. Op een gegeven moment merk ik dat mijn peuter heeft gepoept dus zeg ik tegen haar: kom schat, ik ga je even verschonen. Achter mij hoor ik een moeder zeggen: ik dacht al, wat ruik ik’. Ik draai me om en zie haar nog net een vies gezicht trekken en wegkijken om mijn blik maar niet te hoeven vangen. Liever kijkt ze naar een andere moeder terwijl ze haar wenkbrauwen optrekt.’

Verstandshouding

Je zou denken dat je als ouders onder elkaar wel iets aardiger voor elkaar zou kunnen zijn. Ik bedoel: de helft heeft waarschijnlijk een slechte nacht gehad, de andere helft heeft een chronische verkoudheid door een crèche-kind of vanochtend onenigheid gehad met een partner. Waarom elkaar zo negeren óf beoordelen? Ik hoef je vriendin niet te zijn maar een blik van verstandshouding zou onze beider dagen iets makkelijker maken.’

 

Ook een verhaal te delen over het kindercafé of de zandbak? Deel je verhaal (al dan niet anoniem) met marijevanzoest@gmail.com.

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.